往日风雪交加，冰雹在夜晚还不忘时不时得敲打窗户。是冬日在春光到来之前的挣扎，还是登峰造极之时的炫耀？ 月初在冰岛过了中国春节，上旬过了冰岛的冬节。学生们问我:冬节？咱们春节都过了！

今天是情人节， 好像老天眷顾， 太阳出来驱走连日的阴霾。灿烂的阳光洒在雪白 的世界， 穿过厨房的百叶窗，照亮了整个房间。

慢条斯理的准备早饭,浏览网页,临近12点收拾收拾准备出发。今天有两件事，一是见我长期以来的合作伙伴。之后拜访lilja和ólgeir老夫妇。他们住的地方恰巧和第一个会面地点不远，正好是一举两得。

阳光明媚， 心情舒畅的时候， 平淡的小事都觉得不寻常的美丽。比如亮黄色的公交车， 在白色的雪地上行走。比如出来遛弯的年轻妈妈和裹得严严实实婴儿推车。Vesturver里漂亮的情人节花束，还有宁静的购物中心， 闲散的喝咖啡的老头们。

翻译的合作伙伴跟我一起共事有一年之久，但是我们都是邮件往来，从未谋面。谈了工作的问题的感受， 解决了该解决的问题。看到了邮件后面那个人的脸， 倒是很新奇的感觉。

出来时两点， 我骑车来到furugerði 8，老夫妇和家。按门铃， Lilja笑盈盈的开门迎我， 老头在后面跟我打招呼。挂好外套，直接进了厨房， 桌上已经摆好了咖啡，热巧克力，冰岛的传统薄饼和甜点。小孙子抱着圣诞节得到的仓鼠，爱不释手。我问他，这是什么呀？老太太抢着回答 耗子！小孙子争着纠正，说这东西可不是耗子！

老两口让我不停的吃， 我们聊东聊西， 一会工夫料到了他俩头上。说实话， 我对他们了解不是很深，但是很清楚他们如此高龄曾经经历的沧海桑田。每次到访，他们零零散散的跟我说起以前的故事:比如，老太太的妈妈曾经被小精灵施救， 那还是她小时候，住在vopna峡湾。再比如，他们两一直相濡以沫到今天。看他们时不时地互相提示和纠正， 言谈话语孩童般的两小无猜。还有，冰岛从前曾经贫穷的日子。我问他们,是什么让他们牵手一生,老头笑了， 开始历数他们在一起的年限， 说50金婚， 他们结婚60年了，认识70年了。老太太说，他们一生没有吵过嘴，当然有不同意见的时候，但从没说过伤害对方的话。他们两你一句我一句， 说过了开始的5年，然后在一起十年，30年，60年。漫长的岁月，在话语间是漫不经心的几行。看着他们岁月沉积的故事和幸福， 我羡慕的想哭。

老头是19岁时从北部的峡湾地区迁到雷克雅维克的，他是个铁匠。他跟我看了家乡的照片， 零散的农场，散落在开阔的峡湾地区。之后在一个公司干，干了62年零5天。老太是个裁缝，大儿子的新娘穿的是她亲手缝制的婚纱。她跟我津津有味的讲婚纱的领子和裙摆的针脚有多么讲究，看到我一头雾水的样子， 走进工作室，翻箱倒柜的找出了裙子的照片。新娘站在天主教堂里， 婚纱趁地她美丽而庄重。只可惜， 照片上看不到针脚的精细。

老太又给我看了她爸妈的照片， 那都是20世纪初的人了，突然的，我读的文学作品，那些灵， 找到了归属者。照片是黑白的， 妈妈是个红发，爸爸是黑发。老头插嘴说，我觉得你像你爸，那个倔强的表情。老太说， 是吗？我笑。

老头也给我看了他父母的照片。老太说她的公公是她见过的最有风度的男人，当然她也对这丈夫年轻时的照片说， 他那会很帅！

一个半小时很快过去了，我执意走，因为不想打扰太长时间。老太太给我装了一满盒的甜点，并嘱咐我路上小心骑车。

出来了， 阳光依旧暖洋洋的， 便道上的雪都花了，空气湿润，很舒服。于是决定一路沿海边骑车回去。 曾经有个男孩跟我说，情人节的玫瑰花， 将和我们在一起的年数成正比，这样当我老的时候，会有一车的玫瑰花。 可是时移世移， 这个美丽的许诺已成过往。

老两口的情人节，没有玫瑰花。却这样简单的隆重了一生。到家开门， 一股暖流扑面而来。地上躺着一张贺卡:一束粉色的玫瑰花还有他歪歪扭扭，漫不经心的几行字。

Föstudaginn. Eftir hádeginu varð ég nokkuð afslöpp. Helgin rann í garð og mér datt eitthvað skemmtilegt í hug—að heimsækja jurtugarð.

Ég kom hingað síðast með pabba mínum, fyrir tveim árum. Pabbi minn tók mynd af mér við hliðina á stóru blómtré. En í dag er ekki enn hávor, veðrið er svolítið kalt. Bara kirsuberjarblóm alls staðar og líka gott skapi hjá öllum heimsækjendum. Rósarhverfi var ennþá sofandi, en vona að sjá rósir bráðum.

Nálagt innganginum voru nokkur tré og tveir fuglar voru byggja upp heiður. Þau flugu niður, leituðu trjárgreina, flugu upp aftur með greini á munni og svo settu trjárgreina eitt eftir einu. :Þau voru ótrúlega duglegir. Ég sá þau vinna þegar ég kom inn, en nú hafði ég gengið um garð í tvoklukkutíma og ætlaði heim, þau voru enn vinna.

Ég horfaði á þau smá stund, en fór að hugsa hvort þau væru mjög þreytt, og hvort þau væru mjög hamingjusöm, eins og fólk, sem einbeitir sér í að byggja upp hús, með einhverju sem það elskar. Wow, gott líf hjá fulgum!

Ef ég byggi yfir ofurmannlegum hæfileiki, það á að fá breyta mér í fuglform og tala við þau, panta tíma fyrir næsta heimsókn. Já, ég heimsæki þau aftur seinna, til að kíkja á hvort ungi hafi komiðJ

Vorhátið 2010 var á 14. febrúar, hrein tilviljun að það var einnig Valentine. Ég fór heim í Qianxi á 12 og var í heimabænum í 7 daga.

Það var gott að vera heim.

En það var einnig þreyttandi að heimsækja alla, það var óþægilegt að sumir segja ‘þú ert orðin svo gömul. Þú verður að gifta sig eins fljótt og hægt er.’ Það var leiðinlegt að heyra pabba og mömmu hvarta um sömu hluti ár eftir ári.

Ég fór að heiman í 2002. Ég fékk háskólapróf, ég kom heim. Ég byrjaði að vinna, ég kom svo heim. Ég fór til Íslands, ég kom svo heim. Mér tókst að kenna háskólanemendum og stóð vel í vinnunni, ég kom svo heim. Ég fór til Bretlands, ég kom svo heim. Breyttingar í lífinu mínu ganga hratt, en heim er alltaf eins. Ljós, lykt, hljóð draga mér strax í sögu. Herbergið mitt var hljóðlegt. Gamlar bækur sem ég las voru í hillu og eiginn snertir þær.   Ég horfði í kringum og sá litla ég leika sér á túni, tala við hund, horfa upp í himin, og lesa gamlan kínverskan texta.

Hjarta í mér var í fríði á þessari stundi, fríður sem ég finn ekki annars staðar. Það var gott að vera heim.

Ferðin heim á 12. febrúar var nokkuð heppinleg. Lest var alveg að sprengja. En ég fékk miða með sæti—ef ekki, þá yrði ég að standa alla leið. Ég hef gert þetta áður. Alls ekki gaman. Allavega, ég fékk mér sæti, kom mér þægilega, og horfði á áttina á klósett og mannfjölda sem stóð á milli, tók svo ákvörðun að ekki drekka.

Útan um gluggann breytti landslag hratt. Skýjakljúfar í miðbæ Beijing, stakar byggingar á milli flata húsa útan borgarinnar. Smár bær. Þorp. Virksmiðja. Lækur. Steingeit. Vorhátíðarmarkaður. Eftir tæplega 2 klukkutíma kom ég á Norður Tangshan. Þanðan tók ég rútu heim.

Næsta dag 13. febrúar fór ég í búð og kaupa inn matinn fyrir Síðasta daginn árið uxa. Það búa tæplega 300 þúsund menn í Gianxi, og mér sýndist að allir væru úti í búð. Ég gat ekki lappað, gat ekki andað, og dreif mömmu að fara út. Hún fékk kjúklinga og ávexti og svo fór út. Ég fór að hlæja þegar við vorum úti-það var gott að fá ferskt loft. Við tókum leigjubíl heim. Leigjubíll var lítill, ekkert öryggisbelti að spennta á, hann gekk á milli umferðar eins og fiskur í vatni. Ég þakkaði guð kærlega fyrir spennandi ferð.

14. febrúar Vorhátíðardagurinn

Þegar afi og amma voru á lífi, stóra fjölsyldan fór í mataboð hjá þeim. Okkar kynslóð var enn lítil þann tíma. Það var alltaf gaman þegar við vorum saman. 9 of okkur frá 7 til 16 ára, allir klæddir í nýjum fötum. Frændar kveiktu á flugeld, frænkur horfðu með höndum á eyrum. Konur elduðu í kringum stóran pott. Matalykt findist langt í burtu. Afi kveikti kína (flugeld sem springja), sem þýðir matur var tilbúinn. Við hlupum inn og fengum sæti í kringum barnaborð. Drykkir voru gos eða rauðvín fyrir konur. En við gátum smakkað rauðvín ef við vildum. Svona rauðvín er ekki til langur—það var eiginlega ekki vín, einhvern veginn léleg copy af sjampein. Smakkaðist mjög sætt, en með áfengi. Ég smakkaði þegar ég var 10, fannst mjög gott, og drakk allan leið með mat. Þegar mataboð var búið. Ég steinnsofnaði og vissi ekki hvað missti ég síðdegis. Myrkrið skall á þegar ég vaknaði aftur og hugsaði það var ekki gott að drekka því ég missti leikum með hinum.

Fullorðnaborð var alltaf mikið læti og hávaði. Fólk talaði, skálaði, drakk, borðaði-ég var spurð mörgum sinnum hvort það sé kurteisislegt að sötra, borða með hljóð í Kína. Mér hef alltaf finnst erfitt að svara. Ég veit það hlýtur að vera ókurteisislegt að gera svona, það er ljótt—herra og dömmur gera þetta ekki. En ég sé þetta alls staðar í Kína.

En ég veit svarið núna. Það var ekki kurteisisleiki, það var þægindi. Fólk gerir þetta bara með fjölskyldunni. Þau hunsa kurteisisleika, bara njóta tímans. Þau sýna að þeim líkar mat og drykki með því að borða eins og dýr, og drekka með sötrahljóð, í staðinn að segja: ‘gott’, ‘vín smakkar mjög gott’, ‘þetta er með afturbragð eins og sukkulaði’. Og heðgun talar hærri en orð, ekki satt? Að drekka var ekki léttur leikur. Þau reyndu að koma öðrum fullum. Þau skála hvort öðru, drakk til samlætis, trúaði að sjálfur var allt í lagi, en loks allir fullir.

Ég sakna þessa tíma. En við erum sjálfsætt. Fjórir eru giftir. Tveir eiga börn. Afi og amma eru bæði dáin. Pabbi minn sagðist fór á garðinn þeirra fyrir vorhátíð. Það var enn sjór og mjög kalt.

15. febrúar var Fyrsti dagurinn árið tíger. Ég kæddi í rauðan og fór að heimsækja alla. Skyld fólk býr allt nokkuð nálægt, þannig að ég fór til þeirra gangandi.

Það var gott að vera heim, að sjá gamla góða, að heyra rödd þeirra.

Bestu óskunir fyrir árið tíger.